The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.
ՄԵԴԻԱ
Ապրիլ 5, 2016
Հայ երգիծանկարչությունը չի մահացել, զարկերակն աշխատում է
Հայ երգիծանկարչությունը չի մահացել, զարկերակն աշխատում է

Ապրիլի 1-ը հումորի համաշխարհային օրն է: Ամեն տարի այդ օրը Հայաստանի երգիծանկարիչների ասոցացիան կազմակերպում է ցուցահանդես՝ նշանավորելով այն հոբելյանական որեւէ իրադարձությամբ: Այս տարի ցուցահադեսը նվիրված էր  անկախ Հայաստանի մամուլի 25-ամյակին:

Հայաստանում ծաղրանկարչության ներկայի, ապագայի, մամուլի հետ նրա կապի մասին զրուցեցինք Երգիծանկարիչների ասոցացիայի նախագահ, երգիծանկարիչ Սուքիաս Թորոսյանի հետ:

- Պարոն Թորոսյան, ո՞րն է ցուցահանդեսի նպատակը: Ինչու՞ որոշեցիք ապրիլի 1-ը նշանավորել հենց անկախ Հայաստանի մամուլում ծաղրանկարչության մասին ցուցահանդեսով:

- Եթե մենք սա չանենք, երգիծանկարչությունը որպես արվեստ կկորի: Հայ երգիծանկարչությունը դեռ չի մահացել, զարկերակը աշխատում է: Հիմա ռեանիմացիա ենք անում, բայց ինքը կա, գոյություն ունի: Շատերը մտածում են, որ արդեն մահացած է արվեստը: Իսկ մենք ցույց ենք տալիս, որ մենք կանք: Այսինքն՝ Հայաստանում երգիծանկարչությունը չի մարել, հակառակը, այն կա ու կլինի:

Հիմա մենք չունենք երգիծանկարչական դպրոց, չունենք մշակույթ որպես այդպիսին՝ հասկանալու իմաստով, ընկալելու իմաստով, որովհետեւ մեծ քթի վրա ծիծաղում են, ինչ-որ իրավիճակի վրա ծիծաղում են, որը էականը չէ, եւ հակառակը՝ չեն ծիծաղում նրա վրա, ինչ դու տալիս ես: Դա արդեն գալիս է մարդկային ինտելեկտուալ զարգացածությունից: Ինչքան բարձր է ժողովրդի ինտելեկտուալ մակարդը, այնքան բարձր է նրա մշակութային արժեքը: Դա չափանիշ է հումորի մեջ:

- Ցուցահանդեսի նպատակներից մեկը կարո՞ղ ենք համարել նաեւ երգիծանկարչությունը խթանելը:

- Միանշանակ, որովհետեւ ինձ համար շատ կարեւոր է, երբ ամեն մեկը, իրենից մի բան կտրելով, որեւէ ակնկալիք չունենալով աշխատում է, գոնե դա գնահատվի: Պատկերացրեք, որ երգիծանկարիչը 30-40 տարի նկարում է եւ ստեղծագործում այդ ասպարեզում, եւ չեն գնահատում: Բայց ցանկացած երգիծանկարիչ 10 անգամ ավելի լավ կարող է գեղանկար անել, քան գեղանկարիչը կարող է անել երգիծանկար:

157 - Քաղաքացիներն, ովքեր այցելել են ցուցահանդես, ասացին, որ կցանկանային տարվա ընթացքում ավելի հաճախ տեսնել նման ցուցահանդեսներ:

- Եթե հաճախողներն այդքան էլ շատ չեն, ի՞նչ իմաստ ունի ցուցահանդես անելը: Տարին մեկ անգամ ենք կազմակերպում, եկաք այդ օրը նկարեցիք, լուսաբանեցիք, 7 օր լինելու է, 7 օրվա ընթացքում քանի՞  հոգի կգա: Անցած տարի մենք կազմակերպեցինք ցուցահանդես, մոտ 7000 մարդ եկավ, բայց ո՞վ գրեց, կամ ո՞վ նշանակություն տվեց, դա որպես հիմք ընդունեցի՞ն գոնե մեր նախարարությունները, որ պետք է ֆինանսավորեն: Ես մասնավոր մարդկանց եմ խնդրել, որ յոթ օրով տարածք տրամադրեն, կամ՝ մի 100 դոլար տան, որպեսզի նկարները տպենք: Եթե դու ուզում ես, որ այդ արվեստը լինի, ուրեմն դու պետք է պահես: Չեմ ասում՝ դա իրենց գործն է, բայց գոնե տարին մեկ անգամ աջակցեն միջոցառումներին: 

- Այսինքն լուրջ չե՞ն վերաբերվում:

- Երբեք լուրջ չեն վերաբերվել: Ամբողջ աշխարհում սա ամենահզոր արվեստն է: Հայաստանում ասում ես ծաղրանկարիչ եմ, ասում են՝ արա՜, ձե՞ռ ես առնում, գի՞ժ ես: Ամենավատ նկարիչը ծաղրանկարիչն է համարվում: Նա միշտ թշնամիներ ունի, հետո ֆինանսական դժվարություններ, որովհետեւ պատվեր չկա: Թերթերը գումար չեն տալիս: Ցուցահանդեսն էլ կազմակերպեցիր՝ էլի մարդ չեկավ: Պատկերացրու՝ ես երգիչ եմ, պատրաստ եմ անվճար երգել, հանդիսատեսն էլ չի գալիս: Էլ ու՞մ համար եմ անում: Բացի դրանից, կան բաներ, որ արգելում են նկարել:

- Ըստ ձեզ, ծաղրանկարը որպես գործիք ի՞ նչ դեր եւ ազդեցություն ունի հայկական մամուլում: Այն չի՞ կորցրել իր հմայքն ու հետաքրքրությունը: 

- Նա հմայք է ունեցել, երբ Լոնդոնում տպվել է «Ապտակում», Թիֆլիսում՝ «Խաթաբալա»-ում: Մենք երգիծանկարչություն ունեցել ենք 1990-1993  թվականներին, երբ դեռ չգիտեին՝ ինչ բան է երգիծանկարը: Դու կարող ես մեկ նկարով ավելի շատ բան ասել, քան թե մեկ ամբողջ էջ լցնելով: Օրինակ՝ երբ  սկսեցին քանդել Երեւանը, ես ընդամենը նկարեցի Թամանյանի արձանը, որը գլուխը բռնել էր ու գրել  «Ես ձեր . . .»: Դա այնքա՜ն մեծ արձագանք ստացավ: Այն, ինչ չես ասում, ամեն մեկը սկսում է իր ձեւով մեկնաբանել, հասկանալ, իր ձեւով ավելացնել: Այսինքն՝ երբ երգիծանկարն ունենում է բազմակետ, դա մեծ արժեք է: Երգիծանկարի ամբողջ գաղափարը նրանում է, որ միշտ բազմակետ ես դնում, որ ով տեսնի՝ ինքը շարունակի: Որեւէ մեկը այդպիսի դեղատոմս չունի, որ ասի՝ գիտեք ինչ, մեկին նկարեցինք, ազդեց, տարան նստեցրին, չէ՛, նման բան չկա: Բայց կա մի ուրիշ բան. երբ դու նկարում ես, եւ տեղին ես նկարում, դա խորն է արմատանում:

- Լրատվամիջոցների թիվը ամսեամիս աճում է: Արդյո՞ք խմբագիրների եւ ընթերցողի կողմից ծաղրանկարիչների նկատմամբ պահանջարկը աճում է զուգահեռաբար:

158 - Պահանջարկ չկա: Հիմա երգիծանկարները լճացել են, դարձել են ավելի շատ ինչ-որ բան, որ վերցնես, գլուխը կտրես, դարձնես խոզի գլուխ եւ այլն: Քեզ արագ սնունդ է պետք, մենք հավես չունենք երկար պատրաստենք: Նույնը՝ մշակույթի տարբեր ոլորտներում:

- Մեր օրերում երիտասարդ նկարիչներին ավելի շա՞տ, թե քիչ է հետաքրքրում ծաղրանկարչությունը, համագործակցությունը մամուլի հետ:

- 100-160 ուսանողներից մոտ 5-6-ը հաստատ հետաքրքրված են, որովհետեւ սա միայն երգիծանկարչություն չէ, սա մոտեցում է: Ամեն հարցում կարելի է հումոր դնել: Այս արվեստը ոչ միայն ցանկալի երեւույթ է, այլեւ՝ պարտադիր: Ուսումնական ծրագրում սա պետք է լինի որպես մշակույթի ձեւ, որը զարգացման մեծ տեմպ ունի: Կորեայում 300-400 բուհ կա, որտեղ ուսումնասիրում են, դասավանդում անիմացիա, երգիծանկարչություն: Մեզ մոտ ոչ թե բուհ, նույնիսկ բաժնի այդպիսի ենթաբաժին չունենք: Այսինքն՝ մենք կյանքից հետ ենք ընկել: Սրան մեծ ուշադրություն պետք է դարձնել:

Հարցազրույցը` Գրետա Սարգսյանի

Աղբյուր՝ JNews.am

 

Share
Printer-friendly version
PDF version

Թեմատիկ նյութեր

Մեկնաբանություններ

Մեկնաբանել